CRISTIANOS

Por se non o sabiades, o único milagre recoñecido polo Vaticano en España, é a multiplicación do arrós en Olivenza (Extremadura) no ano 1949, pero o que non sabedes de seguro é que ese mesmo milagre dáse nesta terra auguenta desde que existe o arrós.

Pasoulle tal cousa, xa no ano 1878, a Arcadio Pensado, quen, traballando de cociñeiro na goleta “ Fátima”, doulle por poñer un prato de arrós seco por cada tripulante. Comeron arrós durante vinte días, e, en vez de beatificalo, o que lle fixeron ao pobre Arcadio, foi, que o tiraron ao mar como quen tira un caldeiro de merda. Tanto se riron del, que nunca mais foi quen nin de frixir un ovo. Tres anos despois de aquel maldito día, deixaba Arcadio este mundo, e para mais cachondeo, cando a caixeta salío pola porta da iglesia despois do funeral, a xente, que nunca esquece nada, como se o enterro fose un casamento, tiráballe o arrós a vivapiña.

Non foi Arcadio o único que sufriu o milagre da multiplicación. A figueira de Carme de Amparo de Carme, daba figos e brevas na mesma árbore, e por se fose pouco milagre, vendía Carme mais de unha Tonelada de figos cada temporada. Pola contra o resto das figueiras, non daban mais que uns poucos que case sempre eran os que lle pertencían ao merlo. As malas linguas non falaban moi ben de Carme, pero iso a Carme nunca lle importou, hasta que foi ela a que se queixou pola multiplicación dos cans, dos arames de espiñas, e dos cristais nos valados que protexían as figueiras. Acabouse o milagre dos figos en catro anos.

Tamén Pristíno da Croa, con sete nasas, collío nunha semana, mil douscentos trinta quilos de pulpo, pero esta milagre, moito mais recorrente e antigo que calquera, acabóuselle pronto a Pristino. Roubáronlle seis nasas, e na seguinte semana chegou aos dous mil quilos. O martes da terceira semana, aparecío flotando con dous pulpos de cinco quilos cada seu, metidos na boca con un tolete, e isto sábese, porque o tolete estaba moi ben chantado na gorxa de Pristino.

Da mesma maneira, os cartos e as propiedades de Pepiño do Cordeón, multiplicaronse en solo dous anos. Pepiño non tiña mais que unha chalana con tres remos, e pescaba ao liñó. Un día, -o único dia que se lle acorda-, pasou polo porto co seu cesto de Santander, pero foi este día o único día que no cesto levaba peso. Nunha semana tiña unha planeadora con dous motores de douscentos cabalos, e aos tres meses xa tiña tres planeadoras e dúas motos de auga. De vivir nunha caseta cos seus seis cans e as súas sete galiñas, pasou nun ano a ter un chalé, catro pisos un restaurante, vinte solares, dous coches e tres furgonetas. Don José, que así se pasou a chamar, cheo de fachenda e mal gusto, non se lle ocurrío outra que facer unha estatua ca súa figura pero representando a San Roque, e donala a parroquia para que a cambiasen pola vella. Así se fixo, xa que o cura e mais el, aparte de compartir partida de malilla, compartían a admiración por Xesucristo e os seus milagres multiplicadores. Despois cambiou a San Xoán, o Sagrado Corazón, San Antonio, pero o que mais impresionaba era ver a Don José de Cristo Crucificado a tamaño natural. Hai que dicir que Don José, nos últimos anos engordara bastante e estaba cando fixo de modelo, polos cento trinta quilos, e tamén hai que saber que Don José é calvo como unha faneca, aínda que isto disimulábase bastante ca coroa de espiñas de ouro que o noso Cristo tiña.

Pepiño leva preso dous anos, e parece que aínda lle quedan quince. Don Basilio, o cura, xa esta en Bolivia atendendo as Misións. Os Santos Pepiños xa desapareceron todos, confiscados por Facenda. No chalé, metéronse uns ocupas e fixeron un Centro Contracultural, e o único que lle quedou a Pepiño, foron os tres remos. Que non se descoiden, que sabendo como sabemos como as gasta Pepiño, sóbranlle dous remos pra, cando chegue de Martutene, volver intentar outra vez, realizar ese milagre que tanto lle gusta a el…a o Vaticano.