EN PUNTO

Tiburcio Chás, sempre fixo o mesmo desde que tiña uso de razón, que por esta parte do mundo, pegabase a un, como o xarampón, a partires de facer a Primeira Comunión, e era esa particularidade, a que facía que Tiburcio,sempre estivese localizado. Por que non solo facía Tiburcio as evacuacions maiores, case a mesma hora, como moitos humanos, senón que este home, facías xustamente no mesmo minuto e no mesmo segundo cada día. Iso si, non acataba Tiburcio os cambios de hora oficiais que o mundo establecía, e, as oito de Tiburcio, eran sempre as oito, así o sol, estivera ou non. Pero Tiburcio nunca tivo reló, cousa, que por aquí tampouco é tan importante, pero feita a proba infinitas veces, nunca Tiburcio se demorou mais de dous segundos nos seus actos. Levantábase tódolos días do ano, exactamente as sete e dezaseis da mañá, e isto sucedía, por que Tiburciño neno, nacío xusto enfronte da Parada do coche de liña que vai a Coruña, e sendo el de teta, a saída primeira do día era xustamente as sete cuarto en punto, polo que cando o chófer aceleraba para arrancar, Tiburciño espertaba co son acompasado do motor Barreiros. Pra vida. Tomaba café con cullerada e media de zucre e dáballe trintaedúas voltas pra desfacelo dentro do café con achicoria e con leite das vacas de Guxín. Hasta a roupa e o calzado o compraba por sextuplicado, xa que este era o único cambio que se permitía, e iso solo, se non atopaba as dez e vintatrés de cada venres na feira, reposto do que sempre usa. Pero no da roupa teno doado, xa que sempre vai de mono azúl. Sempre xanta o mesmo, patacas con peixe, ovos e verzas, con dúas culleradas de aceite de xirasol. Despois de xantar, as doce e doce, deitase pra siesta as as doce e vintasete, hasta exactamente as dúas e dezaoito, para, despois de lavar a cara con tres litros de auga do seu pozo, saír pola porta, e dirixirse atravesando a estrada as dúas e trinta e un, a Taberna do Coxo, onde durante trece minutos, mira como xogan a partida. As tres e trintadous da tarde, empeza Tiburcio a atravesar a Praia da Ermida, onde cumpre o seu rito do baño, as tres e cincoentasete. Visita a casa dos seus primos en Froxán, reza tres avemarías na Pedra da Serpe, colle vinte verzas da horta de Eufrasio, e tarda dez minutos en chegar,camiñando pola estrada, a Casa Florinda, onde lle dan conta das cousas e dos feitos do mundo, por que Tiburcio non sabe ler, xa que foi solo tres días a escola,e deixouna, por que lle fallaban os tempos. Pecha aporta da súa casa con un caravillón,que mete e saca antes de deixalo definitivamente, sete veces. Cea caldo con cocido, e deitase a durmir as nove e doce. Todo foi igual durante sesenta anos, hasta onte,en que por non enterarse do cambio na saída do coche de liña, Tiburcio foi embestir a súa puntualidade ca do coche. Morrío no acto, esmagado polas rodas. Velámolo na súa casa, e avisaron que o enterro sería as catro da tarde,e que nos funerais habería catro curas. Pero por primeira vez na súa vida, foi Tiburcio impuntual. Xa son as catro e vintasete, e a caixa aínda non salío da súa casa, aínda que na igrexa si que esperan catro curas