NO SOLPOR

Un dos praceres mais grandes que ten vivir nun porto de mar é, o solpor, acercarse paseando hasta o peirao. Nese treito de seiscentos metros que ten o paseo que eu dou, atópaste cas cousas normales de ver nun espazo así. Nasas apiñadas, aparellos, un mariñeiro iscando de carnada as nasas na súa chalana, os outros paseantes, os saúdos amables entre uns e outros, as lanchas que marchan para o mar, os arrastreiros que chegan. Son de maquinas de barco, berros de mariñeiros, berros das gaivotas, o son do vento de suroeste facendo musica nos buratos das varandas de protección, e o mar, nestas datas de outono, do color do chumbo. Todo no mesmo cadro, mentres na Praza da Ribeira, as nais cos seu nenos, escoitan impertérritas, as ordes que o altofalante de manobra do “Pescamar Primero”-
-Vira largo!,-Firme a proa!
O vento axuda a recoñecer as voces dos que falan no peirao, e así, moitas veces, oímos historias que contan na lonxanía, os pescadores de peirao, raza única que ten representación no mundo enteiro. Alí, no peirao, sea ao calamar, como a xarda, como ao xixí, esas xentes forman verdadeiros clans, que perduran por xenética, por séculos. Foi de esta forma, oíndo, como me enterei, por exemplo, que Dacio Pernas, primo cuarto meu, non volvío a tomar un cubalibre, nin bebida ningunha con xeo, e todo por que, según el, o seu último viaxe da vida como mariñeiro, pasouno pescando cinco meses sen ver terra na Patagonia Chilena, entre tempanos e icebergs, polo que a xente de por aquí, enténdeo perfectamente. Tamén vin cos meus ollos despois de oílo e non creelo, que Arístides Dominguez, é o único español que está fumando na foto do carné, e isto débese a que según as xentes, tan pesado é Arístides, que seguramente nin se fixaron, debido a que lle estaría rompendo a cabeza con calquera cousa. Ou que contou non hai moito, Froilan do Xato, que despois de case cincuenta anos navegando por todo o mundo, soi lle roubaron unha vez, en Valparaiso, adonde levaban os mellores licores para os militares golpistas de Pinochet, e sacaban a prata de Chacabuco, para Belxica, traendo de alí e Bilbao, pólvora para sacar ese mineral de prata, e así, seguido. Contaba Froilan, que saíndo unha noite de un garito portuario, un home pasou como unha bala, e meténdolle dentro do peto do pantalón a man, rouboulle a carteira, correndo, mentres Froilán, quieto, berroulle, -No corras hombre, que yo no estoy para correr!-díxolle de sopetón
-Mira, hazme el favor, coge el dinero y tirame por ahí la carterra, y que los disfrutes.-volvío a decir Froilán
O ladrón, como boa persoa que era, facéndolle caso a Froilan, e visiblemente arrepentido, collío os cartos e tirou a carteira, co que Froilán, listo como a fame, quedou sen unhas poucas perras, xa que o s cartos de verdá, os billetes grandes levábaos, como bo mariñeiro que era, nun peto camuflado do calzoncillo. Non hai como ter mundo. E así, día tras día, o peirao, encima do mar, e as xentes encima do peirao, e o vento encima das xentes, e o tempo encima do vento.