MAIS MALOS CA QUINA

"Dia de ira, de calamidad y de miseria, dia decisivo y amargo. Ten piedad de mi cuando vengas a buscarme. Se han de conmover cielos y tierra, cuando vengas a juzgar al mundo con el fuego"( Canción de Funeral)
Ahí o tendes. Ainda que pareza mentira, pode estar sentado. Digo, porque despois da suposta agresión traseira a que foi sometido, nadie se creería, que se poidera estar nesa posición. Contaronmo en directo. Todo sucedío o sábado a noite. Este home que vedes na foto, chegouse a Corme desde a sua Coruña natal. Viña socorrer a un amigo. En Galicia, solemos axudar a xente que se encontra en peligro ou necesitado de socorro. Este home que vedes na foto estaba acudío a socorrer a un amigo, pero, ¿ quen non iría nun caso así?. O certo é que el chegou a Corme, axudou, socorrío,e, cando acabou, os de Corme, que somos moi agradecidos, invitarono a comer uns percebiños e unha centola do cuberto, que é moito millor ca unha do limpo. Todo o mundo sabe, que os percebes, botanse na auga fervendo,e, cando volve a romper a fervor, sacanse ou escorreselle a auga salsa.Hasta aquí todo iba ben. Coceron a centola do cuberto, e, supoño que todos saberedes que a centola se está viva, botase en auga fria, e, se estñá morta, en auga fervendo. Neste caso en concreto estaba viva, polo que a botaron en auga do mar fria; así que ferve haina que deixar fervendo 15 minutos. Todo o marisco que se coce, XAMAIS se lle pon loureiro, a nonser que lle haxa que disimular o cheiro se está podre. Puxeronse a comer, primeiro a centola. Taba cheisma; e ca merda fixeron un caldo moi sabedor, sobre todo polo chorro de Alvariño que levaba. Zugaron co pan de Buño canto quixeron, e brindaron con cada sua botella de viño. O ambiente foise quentando,e eso que taban o lado dun pequeno regato que desas horas xa traía algo de xiada. O Riñote e un sitio bastante sombrizo por mor dos arcolítos que hai no monte da Rivela. Así que xa non quedaban mais cas cunchas da centola do cuberto, pasaron o ataque dos percebes. Empezaron ben, riome eu, riste ti, ji, ji, ja, ja, e, mira por donde o Coruñes non se lle ocurre outra cousa ca decir a típica bromiña de : " son millores os percebes de Cedeira". Tal oiran. Manolo e Servando empezaron a afumear polas orellas. Dos ollos salianlle chispas. Dos ollos de ver. Nadie oío nada. En Corme por veces estamos todos xordos, debe de ser o vento mareiro que nos atasca os oidos. Non sei. Pero esa noite, ninguén oío nada. Nin siquera Carme do Turito, que vive parede con parede. Disque lle diron ca olla de cocer o marisco na cachola, e, cando o tuveron sen conocemento no chan, temendo polas suas vidas, cando despertase coma se de un Polifemo se tratara, amarrarono a cama. O que pasou hasta que despertou, solo o saben eles, porque según se dixo por aquí, ninguén fixo a proba da galiña, esto é, meterlle un dedo polo cú haber se tiña ovo; neste caso, leite. Aquí pensamos que nunca se sabera a verdá verdadeira. Aquí pensamos que os periódicos non dín mais ca duas verdades, que son: a fecha e o precio. The rest is silence, parafraseando a Shekespeare. Pero do que estamos seguros en Corme é que se dixo eso dos percebes, non lle veu mal empleado. O da macheta xa e sabido como foi. O ¡ Crak! que se oío cando lle daban con ela nas pernas do Coruñes, no era da tibia nin do peroné nin do fémur. O ¡Crak! que se oío foi do mango da macheta que estaba medio podre. Eso foi o que salvou a ese que está na foto, porque Manoliño e Servandiño acojonaronse pensando que xa lle romperan as pernas polos calcañares. Esta versión e a mais aceptada pola maioría da xente a que se lle conta, pero xa volo digo desde ahora, que todo é mentira. Si, mentira. Inventámolo nos, os de Corme. Inventámolo nós, porque estamos fartos de que dia tras dia, suba o precio do metro cuadrado, tanto en solar coma construído. Estámos fartos de que os rapaces teñan que emigrar a Canarias pra facer cartos pra poder comprarlle o terreo, pra construir a sua casa, a seus propios pais. Fartos de que veñan os madrileños e os coruñeses con un monton de cartos na man, pra comprar as casas e os pisos que despois teñen cerrados todo ano, menos un mes de vran. Asi que, fartos desta especulación, imos facer de Corme o sitio mais peligroso do mundo despois de Afganistán. Os do Bronx o noso lado non són ninguén. Son gatiños. E nós leons. Asi que xa o sabedes, non comprar casa en Corme. Porque mañan sabe dios o que pode pasar. ¡Ah! e ahora xa todo o pueblo lle cambiou os mangos as machetas. Porsilas.